Prawidłowe rozpoznanie gwintu jest konieczne przy wymianie złączki, wykonaniu adaptera lub naprawie przewodu. Zbliżona średnica nie oznacza, że dwa elementy można ze sobą połączyć.
Gwinty hydrauliczne różnią się skokiem, kątem zarysu, kierunkiem uszczelnienia oraz kształtem powierzchni współpracującej. Błędnie dobrana złączka może się wkręcić na kilka zwojów, ale nie zapewni trwałego i szczelnego połączenia.
Dlaczego sama średnica nie wystarcza?
Oznaczenie gwintu nie zawsze odpowiada średnicy zmierzonej suwmiarką. Przykładowo wymiar gwintu rurowego BSP odnosi się do nominalnej średnicy przewodu, a nie do rzeczywistej średnicy zewnętrznej gwintu.
Kilka standardów może mieć bardzo podobne wymiary. Dotyczy to gwintów BSP, NPT, metrycznych i UNF. Różnica może wynosić mniej niż milimetr, ale inny skok lub zarys uniemożliwia prawidłowe połączenie. Dlatego identyfikacja wymaga sprawdzenia kilku cech.
Jak zmierzyć średnicę i skok gwintu?
W gwincie zewnętrznym mierzy się największą średnicę na wierzchołkach zwojów. W gwincie wewnętrznym pomiar wykonuje się pomiędzy przeciwległymi wierzchołkami. Wynik należy porównać z tabelą wymiarów dla danego standardu.
Skok najlepiej sprawdzić gwintomierzem. Dla gwintów metrycznych podaje się odległość pomiędzy zwojami w milimetrach. W gwintach calowych stosuje się liczbę zwojów przypadających na jeden cal. Pomiar na krótkim lub uszkodzonym gwincie może być niedokładny, dlatego trzeba sprawdzić kilka kolejnych zwojów.
Jak odróżnić podstawowe standardy?
Gwinty BSP występują jako walcowe G oraz stożkowe R. Mają zarys Whitwortha o kącie 55 stopni. Gwinty NPT są stożkowe i mają zarys o kącie 60 stopni. Podobna średnica nie oznacza zgodności tych systemów.
Gwinty metryczne opisuje się literą M oraz średnicą i skokiem, na przykład M18 × 1,5. Gwinty UNF spotyka się w połączeniach zgodnych ze standardami amerykańskimi, w tym w złączach JIC. Do pełnej identyfikacji trzeba sprawdzić średnicę, skok, zarys oraz to, czy gwint jest walcowy, czy stożkowy.
Gdzie znajduje się powierzchnia uszczelniająca?
Gwint nie zawsze odpowiada za szczelność połączenia. W złączach z gwintem walcowym uszczelnienie może powstawać na stożku, powierzchni czołowej, pierścieniu O-ring albo podkładce. Gwint odpowiada wtedy głównie za docisk elementów.
W złączach DIN stosuje się stożek 24 stopnie. Złącza JIC mają stożek 37 stopni, a ORFS uszczelnia się na płaskiej powierzchni z O-ringiem. Gwinty stożkowe mogą uszczelniać się na zwojach. Przed doborem złączki trzeba więc sprawdzić także gniazdo, stożek i rodzaj uszczelnienia.
Jak przygotować dane do identyfikacji?
Do sprawdzenia gwintu potrzebne są zdjęcia złączki z kilku stron, pomiar średnicy oraz wynik pomiaru skoku. Na zdjęciu powinien być widoczny gwint, powierzchnia uszczelniająca i cała końcówka.
Jeżeli złączka pracuje w istniejącym układzie, trzeba podać rodzaj przewodu, miejsce montażu i element współpracujący. Najpewniejszym rozwiązaniem jest dostarczenie fizycznego wzoru wraz z drugą częścią połączenia.
Prześlij zdjęcia, wymiary lub wzór złączki. Agroster sprawdzi rodzaj gwintu, sposób uszczelnienia i możliwość wykonania odpowiedniego adaptera.